Weerzien op YouTube

Submitted by Peter on Fri, 07/31/2020 - 16:23

Het is een filmpje van niks, maar het was het enige dat ik van je kon vinden online.  Je staat op een podium en zingt een meezinger. Iemand in de zaal heeft je gefilmd, over de schouders van feestende mensen heen. Echt veel aandacht lijken ze niet voor je te hebben want er wordt gepraat en gedronken, maar ik zie niemand die jouw verrichtingen op het podium volgt, danst of meezingt. Maar ik kijk wel naar jou. Na 30 jaar kijk ik weer naar jou. En ik zie hoe de avonden eruit zien als je deel uitmaakt van een partyband. Ik zie hoe jij eruit ziet na 30 jaar partyband, en ik weet dat dit niet is wat je ooit hebt gedroomd, toen muziek nog vooral je toekomst was.

Mijn liefde voor jou begon op de dag dat ik met mijn vrienden op een terrasje wachtte tot we onze diploma’s van de middelbare school zouden ophalen. Schoolgenoten van ons zaten daar met jou, de nieuwe zangeres van hun band. En ik was op slag verloren. Voor het eerst van mijn leven echt verliefd.

Maar als ik je nu zo zie op het scherm van mijn computer dan zou je net zo goed een vreemde kunnen zijn. Ik weet dat jij het bent, maar toch lijk je in niets op de herinnering die al die 30 jaar is blijven leven. Dat meisje van 17 dat lachte en straalde omdat we samen waren. Omdat we wisten en voelden dat we verliefd op elkaar waren. Omdat we dachten dat we voor altijd samen verder zouden gaan. Nog niet wetende dat het alleen in gedachten zo zou zijn.

Ik probeer te zien wat het leven je heeft gebracht. Ik weet dat die man achter het keyboard je man is, dat heb ik jaren geleden al wel eens ontdekt, toen het internet nog jong was en ik alleen wat verwijzingen kon vinden over een optreden van jullie band. Ik heb je nieuwe achternaam en de naam van de band onthouden, maar tot nu eigenlijk nooit meer iets gevonden. En ik heb je vaker gezocht. In het begin toen Hyves nog nieuw was en er helemaal niemand van onze leeftijd op te vinden was. Toen Facebook nog nieuw was en ik er alleen Amerikaanse vrienden op kon vinden. Dat is nu allemaal anders, maar nu zoek ik je niet meer op die sites, wel wetende dat als jij, net als ik, regelmatig even kijkt bij de ‘mensen die u misschien kent’, dat ik dan daar tussen sta. En dat vind ik niet cool meer, op die leeftijd die we nu hebben.

Terwijl het zo mooi is dat liefdes van vroeger nog wel eens aan elkaar denken. Alsof je verbonden blijft met iemand voor wie je ooit de allerdiepste gevoelens hebt gekoesterd. Alsof je na een heel mensenleven geleefd te hebben nog even wilt weten hoe het die ander is vergaan, en je dat nog steeds aan het hart gaat. Zo voelt dat, alsof die liefde die er ooit was tijd en plaats overstijgt, en haar eigen blijvende werkelijkheid kent.